امام حسین علیه السلام در زمان خلافت پدر و امامت برادرش امام حسن (علیها السلام)

بسم الله الرحمن الرحیم

 

امام حسین علیه السلام در زمان خلافت پدر و امامت برادرش امام حسن (علیها السلام)

 

پس از آنکه دوران خلفای سه گانه (ابوبکر، عمر و عثمان) با همه فراز و نشیب هایی که داشت، سپری شد و مردم که از بی عدالتی و تبعیض علنی و آشکار موجود به ستوه آمده بودند، به خانه حضرت علی علیه السلام هجوم آورده و مصّرانه از آن حضرت خواستند که امر خلافت را قبول کند. سرانجام آن حضرت با شرایطی که خودش تعیین کرده بود، خلافت را پذیرفت.

شیخ طبرسی می گوید:

هنگامی که جماعت با علی بن ابی طالب علیه السلام بیعت کردند، آن حضرت دست حسن و حسین (علیها السلام) را گرفت و به مسجد رفتند. آن گاه به فرزندش حسن علیه السلام فرمود: پسرکم، برخیز و برای مردم سخن بگو، تا بعد از من، آنان تو را فراموش ننمایند. اما حسن علیه السلام بر فراز منبر رفت و پس از حمد و ثنای پروردگار عالم گفت: ای مردم! از جدم رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) شنیدم که بارها فرمود:«من شهر علمم و علی در آن است، آیا کسی به جز از در وارد می شود؟»

حضرت علی علیه السلام برخاست و فرزندش را به آغوش کشید و او را بوسید. پس از آن، حضرت علی علیه السلام به فرزندش حسین علیه السلام فرمود: پسرکم، برخیز و برای مردم سخن بگو، تا بعد از من، آنان تو را فراموش ننمایند.امام حسین علیه السلام بر فراز منبر رفت و پس از حمد و ثنای پروردگار جهانیان، ضمن تایید سخنان برادرش فرمود:«ای مردم! براستی که علی شهر علم هدایت است. هرکس که داخل آن شهر شد، هدایت یافت و هرکس که از آن اجتناب نمود، هلاک گردید.» امام علی علیه السلام برخاست و او را به آغوش کشید و فرمود:

ای مردم! گواه باشید که این دو فرزندم یادگار رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) هستند که در نزد شما امانت می باشند. من آنها را د رمیان شما می گذارم.

 بدانید که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) درباره این دو از شما بازخواست خواهد کرد.

 

***

امام حسین علیه السلام در زمان امامت برادرشان

امام حسین علیه السلام چه در زمان امامت برادر بزرگوارشان امام حسین علیه السلام و چه پس از شهادت ایشان همواره احترام و حرمت برادرشان را نگه می داشتند و در زمان حیات آن حضرت، هرگز با ایشان مخالفت نمی کردند.

از امام باقر علیه السلام نقل شده:

امام حسین علیه السلام هرگز در حضور برادرش امام حسن علیه السلام سخنی نمی گفت و همواره احترام او را به جا می آورد.

در بعضی کتب تاریخی آمده است، امام حسین علیه السلام با صلح برادرش با معاویه مخالف بود. در حالی که این گفته اصلا سندیت ندارد، چون که آن بزرگواران کاری که می کردند بر اساس سلیقه و خواست خودشان نبود، بلکه براساس تکلیفی بود که خداوند به آنان محوّل کرده بود.

امام حسین علیه السلام حتی به عهد و پیمانی که برادرش با معاویه بسته بودند، پای بند بودند.

 

***

منبع: برگرفته از کتاب فرازهایی از سیره چهارده معصوم علیهم السلام از اکبر حمیدی هشترودی

 

Top
We use cookies to improve our website. By continuing to use this website, you are giving consent to cookies being used. More details…